freeforum.gr

δοκιμαστική λειτουργία - συμβουλές καλόδεχτες

Η αποτυχία της κυβέρνησης είναι δεδομένη.

User avatar
orestis_ts
Posts: 430
Joined: Fri Jun 27, 2014 11:11 am

Η αποτυχία της κυβέρνησης είναι δεδομένη.

Postby orestis_ts » Wed Mar 04, 2015 6:56 pm

Ο σύριζα, αλλά και οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Δεν είναι θέμα καλών προθέσεων και χειρισμών, ούτε καν θετικής αντιμετώπισης από τους εταίρους. Είναι δομικό θέμα της οικονομίας της Ελλάδος και της ε.ε.
Ο Βαρουφάκης το ανέφερε κάποια στιγμή σε μια συνέντευξη στον Χατζηνικολάου. Δεν μπορούμε να σωθούμε μόνοι μας, χωρίς να αλλάξει η ε.ε. ήταν το ρεζουμέ. Μπορούμε ίσως να κάνουμε πολλά πράγματα για να βελτιωθεί λίγο η κατάσταση ή να μην τρέχουμε με χίλια στον γκρεμό, αλλά η ριζική αλλαγή που απαιτείται στην χώρα δεν μπορεί να έρθει χωρίς αλλαγή στην δομή της ε.ε.

Με διαφορετικό τρόπο έχει αναφερθεί ότι η κατάργηση των δασμών και η νομισματική ένωση, όταν δεν είναι προϊόν μιας πολιτικής και εθνικής ένωσης οδηγεί σε μεγέθυνση ανισοτήτων.

Είναι σίγουρο ότι το μισθολογικό κόστος στην Ελλάδα έχει μειωθεί τα τελευταία πέντε χρόνια κατακόρυφα, ενώ η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων έχει μειώσει κάθετα και το αφανές εργατικό κόστος. Παρόλα αυτά δεν έχουμε δει κάποια ουσιαστική αύξηση της παραγωγής και κυρίως των εξαγωγών. ενδεικτικά http://www.huffingtonpost.gr/2015/03/04 ... mg00000001

Δεδομένου ότι η γραφειοκρατεία που αποτελεί όντως ένα βραχνά έχει και αυτή μειωθεί έστω και ελάχιστα, όπως μπορεί να σας πληροφορήσει ο λογιστής σας, θα περίμενε κανείς μια ορατή αύξηση παραγωγής και εξαγωγών. Πολύ περισσότερο που η κατανάλωση εντός έχει περιοριστεί, άρα υπάρχει αντικειμενικός λόγος αναζήτησης πελατών εκτός της χώρας. Και όμως οι εξαγωγές αντί για άλμα, μάλλον είναι κολλημένες.

Δυστυχώς το γεγονός περιγράφει μια παθογένεια της χώρας ως προς τις επιλογές της αστικής τάξης σε επενδύσεις, αλλά και την στρεβλή δόμηση της ε.ε. και του €.
Η οικονομία στην Ελλάδα ποτέ δεν στήθηκε σε μια εξαγωγική λογική, πέρα από τον τουρισμό. Οι εξαγωγές μας ήταν πάντα μικρές, ώστε να αναγκαζόμαστε να κόβουμε πληθωριστικό χρήμα και να βάζουμε υψηλή φορολογία για να αντισταθμίζουμε τις εισαγωγές. Η αστική τάξη είχε κατά κανόνα καλύτερες επιλογές επένδυσης από τις παραγωγικές με εξαγωγική προοπτική, και αντιμετώπιζε ισχυρό ανταγωνισμό, χωρίς κατάλληλη υποδομή εξω από τα σύνορα.

Άλλωστε τουλάχιστον μεταπολεμικά ενδέχεται να μην είχε και το κατάλληλο μέγεθος ώστε να προχωρήσει σε ανταγωνιστικές επενδύσεις. Για αυτό και το κράτος αναπλήρωνε το κενό μερικές φορές, επενδύοντας και σε τομείς που δεν ήταν στρατηγικά απαραίτητο για το εθνικό συμφέρον.

Με την είσοδο στην ε.ε. οι δασμοί κόπηκαν και τα εισαγόμενα προϊόντα απέκτησαν χαμηλές τιμές, ενώ τα εξαγωγικά μας προϊόντα αντιμετώπισαν δυσκολίες, ειδικά στην αγροτική παραγωγή που ήταν ένα καλούτσικο εξαγωγικό χαρτί, πατώσαμε. Η κατάσταση αν και δεν ήταν αναστρέψιμη, κρατιόταν κάπως με τις υποτιμήσεις της δραχμής, που σε ένα βαθμό, αποτελούσαν φράγμα για τις αθρόες εισαγωγές προϊόντων, και μάλιστα και προϊόντων που παρήγαγε η Ελλάδα. Όμως με την είσοδο στο €, η δυνατότητα αυτή χάθηκε, και η ροή κεφαλαίων προς το εξωτερικό έγινε κανόνας.

Η αστική Ελληνική τάξη, βλέποντας και κατανοώντας την κατάσταση, πολύ καλύτερα από τον μέσο Έλληνα που δεν έχει πρόσβαση σε χρηματοοικονομικές συμβουλές, δεν είχε κανένα λόγο πλέον να επενδύσει στην Ελλάδα σε παραγωγικούς εξαγωγικούς τομείς, για να ανταγωνιστεί στα ίσα μεγαθήρια.
Αντίθετα είχε κάθε λόγο να επενδύσει στο γνωστό χώρο του εμπορίου, μαζεύοντας χρήμα μέσω πωλήσεων εισαγόμενων προϊόντων, κάτι που φυσικά οδηγούσε σε επιδείνωση της κατάστασης.

Η κρίση ήταν αναπόφευκτη και είναι μάλλον δυσάρεστο το ότι άργησε τόσο να κορυφωθεί, γιατί το χρέος αυξήθηκε στον ουρανό.
Δεν θα σχολιάσω αναλυτικά εδώ το ότι το χρέος αφορούσε λανθασμένες επιλογές ξένων και Ελληνικών τραπεζών, και ότι αντί να πληρώσουν αυτές την νύφη φορτώθηκε στις πλάτες των πολιτών.
Το πιο σημαντικό από χρηματοοικονομικής πλευράς, είναι ότι η κρίση οδήγησε κεφάλαια έξω από την Ελλάδα.
Έτσι φτάνουμε στο σημείο οι Έλληνες πολίτες να "δανείζουν" με τις καταθέσεις τους, τις γερμανικές τράπεζες, με μηδενικά πλέον επιτόκια, για να εξυπηρετήσουν αυτές τον γερμανικό δανεισμό με μεγαλύτερα επιτόκια, αλλά και να δανείσουν τις γερμανικές επιχειρήσεις με προνομιακά επιτόκια έναντι αυτών που ψάχνουν και δεν βρίσκουν οι λιγοστοί Έλληνες παραγωγοί. Φυσικά η δανειοδότηση μερικών επιχειρήσεων με προνομιακά επιτόκια και άλλων με υψηλά και δυσεύρετα μεταφράζεται σε μια επί πλέον ανισότητα ανταγωνισμού των Ελληνικών επιχειρήσεων, έναντι των βόρειων, που προκύπτει καθαρά από την μεταφορά κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες.

Εδώ να σημειώσουμε ότι η εκροή κεφαλαίων από τις τράπεζες, αποτελεί ισχυρό παράγοντα που οδηγεί σε αύξηση του δανεισμού της χώρας. Με άλλα λόγια δανειζόμαστε τις καταθέσεις των πολιτών της Ελλάδος σε άλλες χώρες, και μεγάλο μέρος των δανικών που παίρνουμε σαν χώρα το εκχωρούμε χαρισματικά σε ιδιωτικές επιχειρήσεις μέσω της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και της αύξησης των μετοχικών κεφαλαίων σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος (περίπτωση Γιουρομπανκ και Εθνικής).

Μια άλλη συνέπεια είναι η έξοδος Ελλήνων με υψηλή κατάρτιση που καταλήγουν μετανάστες σε άλλες χώρες, χωρίς αυτές οι χώρες να έχουν πληρώσει δεκάρα τσακιστή για την παραγωγή αυτού του πολύ ειδικευμένου δυναμικού. Και χωρίς ειδικευμένο εργατικό δυναμικό μπορείς ίσως να παράγεις ντομάτες (που και αυτές πληροφοριακά θέλουν αρκετές γνώσεις...) αλλά εξαγωγές σε προϊόντα μεγάλης προστιθέμενης αξίας, μάλλον χλωμό το βλέπω.

Δυστυχώς η κατάσταση δεν αλλάζει, χωρίς ριζικές αλλαγές στην ε.ε. που θα είναι δυσάρεστες στις ισχυρότερες χώρες, μια και θα πρέπει να μεταφέρουν πόρους και παραγωγή από αυτές προς τις ποιο αδύναμες, ώστε να εξισορροπηθεί κάπως η κατάσταση.

Με βάση τα ποιο πάνω δεν μπορώ να περιμένω κάτι από την νέα κυβέρνηση, πέρα από μια εκλογίκευση μιας δομικά στρεβλής και μη αναστρέψιμης κατάστασης. Δηλαδή ψιλοπράγματα.
Αν σε αυτό προσθέσουμε και τον διάχυτο φόβο ότι μια επιτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης θα οδηγήσει σε ντόμινο αλλαγών στην ε.ε. με το ποντέμος στην Ισπανία να καλπάζει και τους σοσιαλιστές στην Πορτογαλία να παίρνουν θέση, η αποτυχία είναι δεδομένη.
Ας είναι, ακόμα ψίχουλα αντί για ψιλοπράγματα, είναι ευπρόσδεκτα στην παρούσα φάση.



User avatar
caprica_st
Posts: 167
Joined: Sat Feb 15, 2014 9:06 pm

Re: Η αποτυχία της κυβέρνησης είναι δεδομένη.

Postby caprica_st » Fri Mar 06, 2015 1:44 pm

Στην σελίδα http://www.efsyn.gr/arthro/hreos-den-einai-toso-dimosio μια οικονομική αναφορά στο πρόβλημα από την ευρύτερη οπτική του παγκόσμιου χρέους.
μια γεύση....:
τις 18 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση του Ινστιτούτου Πέτερσον για τα Διεθνή Οικονομικά, στην οποία παρουσιάστηκε κατά κύριο μια εκτενέστατη μελέτη της συμβουλευτικής McKinsey για το παγκόσμιο χρέος και την χαμηλή απομόχλευσή του, στην οποία συμμετείχε και ο επικεφαλής οικονομολόγος του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Η McKinsey είναι μια από τις μεγαλύτερες συμβουλευτικές στον κόσμο σε κράτη και μεγάλες επιχειρήσεις. Η μελέτη είναι αποκαλυπτική, αλλά σχεδόν αποσιωπήθηκε από πολλά μεγάλα μέσα ενημέρωσης στην Ευρώπη, πιθανολογώ ότι δεν απασχόλησε και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, σταυροφόρους της ηθικής του χρέους.

Η μελέτη εστιάζεται στο γεγονός ότι μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007, ο παγκόσμιος δείκτης χρέους προς ΑΕΠ ανέβηκε κατά 17%, αντί να μειωθεί, όπως θα έπρεπε. Η μελέτη εξειδικεύτηκε σε 25 αναπτυγμένες και 22 αναπτυσσόμενες χώρες, με τις αναπτυγμένες να έχουν τη μεγαλύτερη επιβάρυνση, αλλά και τη μεγαλύτερη αύξηση, με εξαίρεση την Κίνα, την Ουγγαρία κια τη Μαλαισία, οι οποίες υπερβαίνουν σε επιβάρυνση τις τελευταίες στην κατάταξη από τις 22 του αναπτυγμένου κόσμου.

Δύο είναι τα πιο ουσιώδη σημεία που πρέπει κατά την άποψή μου να κρατήσει κανείς από την έκθεση. Το πρώτο είναι ότι από το 2000 έως το 2007 ο ρυθμός αύξησης του χρέους του χρηματοοικονομικού τομέα και των νοικοκυριών εκτινασσόταν (ετήσια αύξηση της τάξης του 8,5% και 9,4% αντίστοιχα), ενώ το δημόσιο χρέος αυξανόταν με τον ίδιο ρυθμό με το επιχειρηματικό χρέος (5,8%), από το 2007 έως το 2014 η τάση αντιστρέφεται, το δημόσιο χρέος αυξάνεται με ετήσιο ρυθμό 9,3%, ενώ το χρέος του χρηματοοικονομικού τομέα και των νοικοκυριών με ρυθμό μικρότερο του 3%. Ο λόγος προφανής. Τα κράτη επωμίστηκαν τα ανεξέλεγκτα χρέη που δημιούργησε και τελικά ανέλαβε ως μη εξυπηρετούμενα ο χρηματοπιστωτικός τομέας, με πολλαπλές διασώσεις τραπεζών, όπως αναφέρει και η ίδια η έκθεση.

Το δεύτερο είναι ότι το υπερδιογκωμένο χρέος δεν είναι αποκλειστικό πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά αφορά όλο τον αναπτυγμένο κόσμο, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Η Ελλάδα είναι μόλις η 5η χώρα της ευρωζώνης στο δείκτη συνολικού χρέους προς ΑΕΠ (317%), ενώ προηγείται η πρωταθλήτρια ευρωζώνης Ιρλανδία (390%), ακολουθούμενη από Βέλγιο, Ολλανδία και Πορτογαλία, η δε Ισπανία είναι σε απόσταση αναπνοής από την Ελλάδα (313%), ακολουθούμενη από την υποδειγματική Δανία. Αυτό που μπορεί, επίσης, κάποιος να διαπιστώσει είναι ότι όλες οι χώρες της Ευρωζώνης, πλην των ανατολικών χωρών που δεν πρόλαβαν να αναπτύξουν ένα υπερμεγέθες χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά και των Γερμανίας και Αυστρίας, βρίσκονται στις κορυφαίες θέσεις των υπερχρεωμένων οικονομιών.

ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία εμφανίζουν μικρότερα ποσοστά (233% και 252% αντίστοιχα), εξαιτίας του γεγονότος ότι έχουν αναπτύξει εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης, μέσω ενός σκιώδους τραπεζικού συστήματος (shadow banking), οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς τους δείκτες. Επίσης, δε συμπεριλαβάνονται μικρές χώρες, όπως το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Κύπρος. Ένα ακόμη αξιοπρόσεκτο σημείο είναι ότι η 3η χώρα στον κόσμο σε υπερχρέωση είναι η Σιγκαπούρη, με 382%, χώρα που θεωρείται από τις πλέον σίγουρες τοποθετήσεις για όσους θέλουν να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Η άγνοια είναι δύναμη.

Η μελέτη εστιάζει, ανάμεσα στα βασικά, σε δύο σημεία που αφορούν στην Ελλάδα, (i) υψηλά επίπεδα χρέους, το οποίο, ανεξάρτητα αν αυτό είναι δημόσιο ή ιδιωτικό, ιστορικά εμποδίζει την ανάπτυξη και οδηγεί σε χρηματοοικονομικές κρίσεις και (ii) το δημόσιο χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια. Από την πλευρά, ανάμεσα στις προτάσεις της, περιλαμβάνονται οι αναδιαρθρώσεις σε δημόσιο χρέος αναπτυγμένων χωρών, αλλά και ο πληθωρισμός.
Η συνέχεια στην σελίδα παραπομπής




Return to “Οικονομία”

cron