freeforum.gr

δοκιμαστική λειτουργία - συμβουλές καλόδεχτες

Οικονομικα θέματα γενικότερης φύσης.

User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Οικονομικα θέματα γενικότερης φύσης.

Postby sceptic » Mon Jun 06, 2016 1:28 pm

Η παγκοσμιοποιημένη οικονομία έχει πάψει να επιτρέπει σε μια χώρα να εξελίξει την οικονομία της ανεξάρτητα, έτσι αυτά που συμβαίνουν στα ευρύτερα οικονομικά περιβάλλοντα καθορίζουν και το τι γίνεται στην μικρή Ελλάδα.
Έτσι έχει ενδιαφέρον να βλέπουμε και ποιο μακριά για να καταλάβουμε και τι συμβαίνει κοντά.
Γενικότερα λοιπόν θέματα οικονομίας εδώ.



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Δ.Ν.Τ. Νεοφιλελευθερισμός: μήπως παραπουλήθηκε;

Postby sceptic » Mon Jun 06, 2016 1:50 pm

http://www.imf.org/external/pubs/ft/fandd/2016/06/ostry.htm
Neoliberalism: Oversold?
Image
Instead of delivering growth, some neoliberal policies have increased inequality, in turn jeopardizing durable expansion

Milton Friedman in 1982 hailed Chile as an “economic miracle.” Nearly a decade earlier, Chile had turned to policies that have since been widely emulated across the globe. The neoliberal agenda—a label used more by critics than by the architects of the policies—rests on two main planks. The first is increased competition—achieved through deregulation and the opening up of domestic markets, including financial markets, to foreign competition. The second is a smaller role for the state, achieved through privatization and limits on the ability of governments to run fiscal deficits and accumulate debt.­

There has been a strong and widespread global trend toward neoliberalism since the 1980s, according to a composite index that measures the extent to which countries introduced competition in various spheres of economic activity to foster economic growth. As shown in the left panel of Chart 1, Chile’s push started a decade or so earlier than 1982, with subsequent policy changes bringing it ever closer to the United States. Other countries have also steadily implemented neoliberal policies (see Chart 1, right panel).­

(Μετάφραση απο μένα)
Νεοφιλελευθερισμός: μήπως παραπουλήθηκε;
Αντί για την εξασφάλιση ανάπτυξης, ορισμένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν αυξήσει την ανισότητα, η οποία με τη σειρά της θέτει σε κίνδυνο την διαρκή ανάπτυξη.

Ο Milton Friedman το 1982 χαιρετίστηκε την Χιλή ως ένα «οικονομικό θαύμα». Σχεδόν εδώ και μια δεκαετία, η Χιλή έχει στραφεί σε πολιτικές οι οποίες έχουν αποτελέσει ευρέως παράδειγμα προς μίμηση σε όλο τον κόσμο. Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα, μια ονομασία που χρησιμοποιείται περισσότερο από όσους επικρίνουν, παρά από τους αρχιτέκτονες των πολιτικών αυτών, στηρίζεται σε δύο κύριους άξονες. Η πρώτη είναι η αύξηση του ανταγωνισμού, κάτι που επιτυγχάνεται μέσω κατάργησης ρυθμιστικών κανόνων και το άνοιγμα των εγχώριων αγορών, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοπιστωτικών αγορών, στον ξένο ανταγωνισμό. Το δεύτερο είναι ένας μικρότερος ρόλος για το κράτος, που επιτυγχάνεται μέσω της ιδιωτικοποίησης και τον περιορισμό της ικανότητα των κυβερνήσεων να δημιουργούν δημοσιονομικά ελλείμματα και να συσσωρεύουν χρέη.

Υπήρξε μια ισχυρή και γενικευμένη παγκόσμια τάση προς το νεοφιλελευθερισμό από το 1980, σύμφωνα με έναν σύνθετο δείκτη που μετρά για κάθε χώρα, το βαθμό στον οποίο έχει εισαχθεί ο ανταγωνισμός σε διάφορους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης. Όπως φαίνεται στο αριστερό τμήμα του Διαγράμματος 1, η ώθηση της Χιλής άρχισε περίπου μια δεκαετία νωρίτερα από το 1982, με τις μεταγενέστερες αλλαγές πολιτικής, να την φέρνουν όλο και πιο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης και άλλες χώρες εφαρμόζουν σταθερά νεοφιλελεύθερες πολιτικές (βλέπε Διάγραμμα 1, δεξί πάνελ).
Image
Last edited by sceptic on Mon Jun 06, 2016 3:21 pm, edited 1 time in total.



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Δ.Ν.Τ. Νεοφιλελευθερισμός: μήπως παραπουλήθηκε; (2)

Postby sceptic » Mon Jun 06, 2016 2:19 pm

(Συνέχεια απο το προηγούμενο ποστ)
There is much to cheer in the neoliberal agenda. The expansion of global trade has rescued millions from abject poverty. Foreign direct investment has often been a way to transfer technology and know-how to developing economies. Privatization of state-owned enterprises has in many instances led to more efficient provision of services and lowered the fiscal burden on governments.­

However, there are aspects of the neoliberal agenda that have not delivered as expected. Our assessment of the agenda is confined to the effects of two policies: removing restrictions on the movement of capital across a country’s borders (so-called capital account liberalization); and fiscal consolidation, sometimes called “austerity,” which is shorthand for policies to reduce fiscal deficits and debt levels. An assessment of these specific policies (rather than the broad neoliberal agenda) reaches three disquieting conclusions:

•The benefits in terms of increased growth seem fairly difficult to establish when looking at a broad group of countries.­

•The costs in terms of increased inequality are prominent. Such costs epitomize the trade-off between the growth and equity effects of some aspects of the neoliberal agenda.­

•Increased inequality in turn hurts the level and sustainability of growth. Even if growth is the sole or main purpose of the neoliberal agenda, advocates of that agenda still need to pay attention to the distributional effects.­

(Μετάφραση από μένα)
Υπάρχουν πολλά ευχάριστα στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Η επέκταση του παγκόσμιου εμπορίου έχει διασώσει εκατομμύρια από απόλυτη φτώχεια. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις είναι συχνά ένας τρόπος για τη μεταφορά τεχνολογίας και τεχνογνωσίας προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Η ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων έχει σε πολλές περιπτώσεις οδήγησε σε πιο αποτελεσματική παροχή υπηρεσιών και μείωσε το φορολογικό βάρος για τις κυβερνήσεις.

Ωστόσο, υπάρχουν πτυχές της νεοφιλελεύθερης ατζέντας που δεν έχουν αποδώσει όπως αναμενόταν. Η εκτίμησή μας για την νεοφιλελεύθερη ατζέντα περιορίζεται στις επιπτώσεις των δύο πολιτικών: την άρση των περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων πέραν των συνόρων μιας χώρας (η λεγόμενη απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων), και τη δημοσιονομική εξυγίανση, που μερικές φορές ονομάζεται "λιτότητας", μια συνοπτική διατύπωση που περιγράφει τις πολιτικές για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του χρέους. Η αξιολόγηση αυτών των συγκεκριμένων πολιτικών (και όχι συνολικά η νεοφιλελεύθερη ατζέντα) φτάνει τα τρία ανησυχητικά συμπεράσματα:

• Τα οφέλη από την άποψη της αυξημένης ανάπτυξης φαίνεται αρκετά δύσκολο να αποδειχθούν όταν εξετάζουμε μια ευρεία ομάδα χωρών.

• Η επιβάρυνση ως προς την αύξηση της ανισότητας είναι εμφανής. Η συγκεκριμένη επιβάρυνση αποτελεί την επιτομή του trade-off μεταξύ της ανάπτυξης και των θετικών επιπτώσεων, ορισμένων πτυχών της νεοφιλελεύθερης ατζέντας.

• Η αυξημένη ανισότητα με τη σειρά της μειώνει το επίπεδο και τη βιωσιμότητα της ανάπτυξης. Ακόμη και αν η ανάπτυξη είναι ο μοναδικός ή κύριος σκοπό της νεοφιλελεύθερης ατζέντας, οι υποστηρικτές της εν λόγω ατζέντας πρέπει να δώσουν προσοχή στις αναδιανεμητικές επιδράσεις.

Open and shut?

As Maurice Obstfeld (1998) has noted, “economic theory leaves no doubt about the potential advantages” of capital account liberalization, which is also sometimes called financial openness. It can allow the international capital market to channel world savings to their most productive uses across the globe. Developing economies with little capital can borrow to finance investment, thereby promoting their economic growth without requiring sharp increases in their own saving. But Obstfeld also pointed to the “genuine hazards” of openness to foreign financial flows and concluded that “this duality of benefits and risks is inescapable in the real world.”

This indeed turns out to be the case. The link between financial openness and economic growth is complex. Some capital inflows, such as foreign direct investment—which may include a transfer of technology or human capital—do seem to boost long-term growth. But the impact of other flows—such as portfolio investment and banking and especially hot, or speculative, debt inflows—seem neither to boost growth nor allow the country to better share risks with its trading partners (Dell’Ariccia and others, 2008; Ostry, Prati, and Spilimbergo, 2009). This suggests that the growth and risk-sharing benefits of capital flows depend on which type of flow is being considered; it may also depend on the nature of supporting institutions and policies.­

Όπως παρατηρεί ο Maurice Obstfeld (1998), "η οικονομική θεωρία δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τα πιθανά πλεονεκτήματα» της απελευθέρωσης της κίνησης κεφαλαίων, η οποία είναι επίσης μερικές φορές ονομάζεται οικονομική ελευθερία ή ανοιχτή οικονομία. Μπορεί να επιτρέψει στη διεθνή κεφαλαιαγορά τη διοχέτευση της παγκόσμιας αποταμίευσης σε πιο παραγωγικές χρήσεις σε όλη την υδρόγειο. Αναπτυσσόμενες οικονομίες με λίγα κεφάλαια μπορούν να δανειστούν για να χρηματοδοτήσουν τις επενδύσεις, προωθώντας έτσι την οικονομική τους ανάπτυξη χωρίς να απαιτείται απότομες αυξήσεις στα δικά τους διαθέσιμα κεφάλαια. Αλλά ο Obstfeld τόνισε επίσης τους «υπαρκτούς κινδύνους" του ανοίγματος στις ξένες χρηματοοικονομικές ροές και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «αυτή η δυαδικότητα των οφελών και των κινδύνων είναι αναπόφευκτο στον πραγματικό κόσμο."

Αυτό αποδεικνύεται πράγματι να είναι το πρόβλημα. Η σχέση μεταξύ της οικονομικής ελευθερίας και της οικονομικής ανάπτυξης είναι σύνθετη. Μερικές εισροές κεφαλαίων, όπως οι άμεσες ξένες επενδύσεις οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν τη μεταφορά τεχνολογίας ή ανθρώπινου δυναμικού, φαίνεται να ενισχύουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Αλλά ο αντίκτυπος των άλλων ροών, όπως οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου και τραπεζών και ιδιαίτερα "ζεστές", ή κερδοσκοπικές, ή δάνεια, δεν φαίνεται να τονώνουν την ανάπτυξης, ούτε επιτρέπουν στη χώρα να κατανίμει καλύτερα τους κινδύνους με τους συναλλασσόμενους εταίρους της (Dell'Ariccia και άλλοι, 2008 Ostrý , Prati, και Spilimbergo, 2009). Αυτό υποδηλώνει ότι η ανάπτυξη και ο επιμερισμός του κινδύνου και των οφελών των ροών κεφαλαίου, εξαρτώνται από τη φύση της ροής! Μπορεί επίσης να εξαρτάται από τη φύση των υποστηρικτικών θεσμών και των πολιτικών.
Last edited by sceptic on Thu Jun 23, 2016 11:31 am, edited 1 time in total.



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Δ.Ν.Τ. Νεοφιλελευθερισμός: μήπως παραπουλήθηκε; (3)

Postby sceptic » Thu Jun 23, 2016 10:19 am

Although growth benefits are uncertain, costs in terms of increased economic volatility and crisis frequency seem more evident. Since 1980, there have been about 150 episodes of surges in capital inflows in more than 50 emerging market economies; as shown in the left panel of Chart 2, about 20 percent of the time, these episodes end in a financial crisis, and many of these crises are associated with large output declines (Ghosh, Ostry, and Qureshi, 2016).­
Click to enlarge the chart

The pervasiveness of booms and busts gives credence to the claim by Harvard economist Dani Rodrik that these “are hardly a sideshow or a minor blemish in international capital flows; they are the main story.” While there are many drivers, increased capital account openness consistently figures as a risk factor in these cycles. In addition to raising the odds of a crash, financial openness has distributional effects, appreciably raising inequality (see Furceri and Loungani, 2015, for a discussion of the channels through which this operates). Moreover, the effects of openness on inequality are much higher when a crash ensues (Chart 2, right panel).

(Μετάφραση από μένα)
Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τα οφέλη της ανάπτυξης είναι αβέβαια, το κόστος από την άποψη της αυξημένης οικονομικής μεταβλητότητας και της συχνότητας των κρίσεων φαίνεται πιο εμφανές. Από το 1980, υπήρξαν περίπου 150 επεισόδια αυξήσεων των εισροών κεφαλαίων σε περισσότερες από 50 αναδυόμενες market economies (οικονομίες αγοράς). Όπως φαίνεται στο αριστερό τμήμα του Διαγράμματος 2, περίπου το 20 τοις εκατό των περιπτώσεων, αυτά τα επεισόδια καταλήγουν σε μια οικονομική κρίση, και πολλές από αυτές τις κρίσεις που συνδέονται με μεγάλες μειώσεις της παραγωγής (Ghosh, Ostrý και Qureshi, 2016).
Κάντε κλικ για μεγέθυνση του διαγράμματος

Η εμφάνιση επέκτασης και συρρίκνωσης, δίνει αξιοπιστία στην αξίωση από τον οικονομολόγο του Χάρβαρντ Ντάνι Ρόντρικ ότι αυτά "είναι σχεδόν ένα ασήμαντο φαινόμενο ή μια μικρή μελανή κηλίδα στις διεθνείς ροές κεφαλαίων. Αυτά είναι η κύρια ιστορία." Ενώ υπάρχουν πολλές επιλογές δράσης, η αυξημένη οικονομική ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, με αρκετή βεβαιότητα αποτελεί παράγοντα κινδύνου σε αυτούς τους κύκλους. Εκτός από την αύξηση των πιθανοτήτων οικονομικής κρίσης, η οικονομική απελευθέρωση έχει αναδιανεμητικές επιπτώσεις, αυξάνοντας αισθητά την ανισότητα (βλ Furceri και Loungani, το 2015, για μια συζήτηση των διαύλων μέσω των οποίων αυτό λειτουργεί). Επιπλέον, τα αποτελέσματα της απελευθέρωσης στην ανισότητα είναι πολύ υψηλότερα, όταν ακολουθεί μια οικονομική κρίση (Διάγραμμα 2, δεξί πάνελ).

ostry2.jpg



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Ενσωμάτωση κόστους έρευνας στην αξία των φαρμάκων

Postby sceptic » Wed Mar 29, 2017 2:24 pm

Είναι λογικό να πληρώνουμε όχι μόνο την παραγωγή αλλά και την έρευνα. Καμιά αντίρρηση.

Ας πούμε ότι το κόστος της έρευνας επιμεριζόμενη στα θεραπευτικά σχήματα για τον χρόνο που κρατά η πατέντα, είναι 100$ και το κόστος παραγωγής είναι 10$. Οπότε για το διάστημα που η εταιρίες έχει μονοπωλιακή θέση στην αγορά, μπορεί με βάση αυτά να οριστεί ένα σημαντικό κέρδος για την εταιρία. Πχ. ένα 100% επί του κόστους έρευνας και παραγωγής. Πάμε στα 220$, βάλε και κόστος μεταφοράς και κέρδη μεταπωλητών πάμε στα 300$.

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν το κόστος των 42.896,37€ είναι σε θεμιτή σχέση με το κόστος έρευνας, παραγωγής, και διάθεσης για τον χρόνο της πατέντας. Αν είναι σε θεμιτή σχέση και δεν εκμεταλεύεται υπέρμετρα την μονοπωλιακή θέση σε ένα προϊόν απολύτως ανελαστικής ζήτησης, κανένα πρόβλημα. Απολύτως θεμιτό.
Αν δεν είναι σε θεμιτή αναλογία, σε ένα ευνομούμενο κράτος, οι τύποι θα πρέπει να κάνουν πολλά χρόνια να δουν το φως της μέρας....

Παρενθετικά αν είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί η ζήτηση κατά τον χρόνο πατέντας (και ίσως είναι), το κάθε κράτος ή καλύτερα ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας, θα έπρεπε να είναι σε θέση να πληρώσει την έρευνα πακέτο και το φάρμακο να διατίθεται με βάση το κόστος παραγωγής.

Σκέψεις με αφορμή την πιο κάτω ανάρτηση.
Image
Η PRAKSIS, στο πλαίσιο μιας συντονισμένης δράσης 30 οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών από 17 ευρωπαϊκές χώρες, προσφεύγει σήμερα στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (ΕΟΔΕ) για την ανακοπή πατέντας του φαρμάκου για την ηπατίτιδα C, σοφοσμπουβίρη.

Η ανάπτυξη αποτελεσματικών νέων θεραπειών για την ηπατίτιδα C -αντιικά άμεσης δράσης (ΑΑΔ)- και η διάθεσή τους τα τελευταία τέσσερα χρόνια, συνάντησαν την κατακραυγή από ασθενείς, πολίτες και κυβερνήσεις, καθώς τιμολογήθηκαν από τις εταιρείες σε εξωφρενικές τιμές. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο τιμών του ΕΟΦ (Φεβρουάριος 2017) μια θεραπεία 3 μηνών με το Sovaldi (σοφοσμπουβίρη) της Gilead τιμολογείται στα 42.896,37 ευρώ, κοντά στον μέσο όρο τιμής για ολόκληρη την Ευρώπη.

Η σοφοσμπουβίρη αποτελεί τη ραχοκοκαλιά στα περισσότερα σχήματα θεραπείας για την ηπατίτιδα C μέχρι σήμερα, ενώ για να είναι αποτελεσματική χρειάζεται να συνδυαστεί με φάρμακα άλλων κατηγοριών φτάνοντας το συνολικό κόστος ανά θεραπεία στην Ελλάδα ακόμα και πάνω από 70.000 ευρώ.

Στο διάστημα των τεσσάρων ετών κι άλλες εταιρείες εισήγαγαν στην αγορά πανομοιότυπα φάρμακα με ελάχιστες διαφοροποιήσεις στην τιμολόγησή τους. Εν τω μεταξύ, έρευνες αποδεικνύουν ότι η παραγωγή ενός χαπιού σοφοσμπουβίρης κοστίζει περίπου 1 δολάριο, εκτιμώντας πως το κόστος παραγωγής μιας θεραπείας 3 μηνών (90 χάπια) φτάνει έως τα 95 δολάρια.

Αυτή η πρωτοβουλία έρχεται σε συνέχεια προσφυγής κατά μιας άλλης πατέντας του ίδιου φαρμάκου που ξεκίνησαν οι Γιατροί του Κόσμου το 2015.

https://www.efsyn.gr/arthro/ston-eode-i ... patitida-c



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Ποιος στα αλήθεια θέλει τον ανταγωνισμός

Postby sceptic » Sat May 06, 2017 11:05 am

Ο ανταγωνισμός στον επιχειρηματικό κόσμο, είναι σαν τα λιοντάρια. Όλοι τα θαυμάζουμε, αλλά κανείς δεν θέλει να τα συναντήσει απροστάτευτος....
Image



User avatar
Άτομο
Posts: 24
Joined: Sat Sep 24, 2016 9:46 am

Είμαστε ένα κοκτέιλ από Τύχη, κοινωνία, γονίδια, ίσως και Θεία Χάρη.

Postby Άτομο » Tue Aug 22, 2017 8:36 pm

Τύχη, γονιδιακή εξέλιξη, περιβάλλον - κοινωνία και για τους πιστούς, Θεία Χάρις.
Είναι τα τέσσερα συστατικά της προσωπικότητας μας, του συνόλου των διανοητικών και σωματικών μας χαρακτηριστικών. Το "εγώ" μας.
Τα τρία πρώτα είναι επιστημονικά δεδομένα, το τέταρτο θέμα πίστης. Αλλά τρία ή τέσσερα, δεν αλλάζει κάτι για αυτό που θέλω να σχολιάσω.
-------------

Σήμερα κάπου πήρε το μάτι μου μια συνήθη επιχειρηματολογία.
-Αφού είσαστε κομμουνιστές γιατί δεν πάτε να ζήσετε στην Βόρεια Κορέα;

Ενδιαφέρον ερώτημα για όποιον είναι κομμουνιστής. Έχει όμως κομμουνισμό στην Β. Κορέα;
Σύμφωνα με τον Μαρξ, ο κομμουνισμός ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΟΠΙΚΑ. Αυτό είναι κάτι δεδομένο τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. (Υπάρχουν και άλλα απαγορευτικά δεδομένα, αλλά για την συζήτηση αυτό αρκεί).
Οπότε η Βόρια Κορέα δεν έχει κομμουνιστικό σύστημα όσο και να κοκορεύεται η ίδια ότι έχει, και όσο και να της το αποδίδουν οι ανά τον κόσμο κομουνιστοφάγοι. Ούτε είχε φυσικά η εσσδ ή κάποια άλλη χώρα.

Σήμερα η χώρα που πλησιάζει περισσότερο προς ένα σοσιαλιστικό μοντέλο, (όχι βέβαια κομμουνιστικό), από όσο γνωρίζω, είναι η Σουηδία. Ερμαφρόδιτο αλλά συγκριτικά με ότι ζουν οι άνθρωποι, σε πολλές χώρες του κόσμου, πολύ καλό. Αν μπορούσα να μεταναστεύσω εκεί, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Το ότι ο κομμουνισμός δεν είναι εφαρμόσιμος σήμερα, δεν σημαίνει ότι μερικά από τα καλά του στοιχεία δεν είναι εφαρμόσιμα σε κάποιον βαθμό. Έτσι το κοινωνικό κράτος στην Σουηδία είναι ισχυρό και φροντίζει τον πολίτη.
Γενικά αν το κράτος διασφαλίζει ικανοποιητική περίθαλψη για το σύνολο των πολιτών χωρίς διακρίσεις και πλήρη απασχόληση με αμοιβές ανάλογες της παραγωγικής ικανότητας της χώρας, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα...

Μήπως αυτά τα εξασφαλίζει η "ελεύθερη αγορά";
Αρχικά η ελεύθερη αγορά εμφανίζει εγγενή προβλήματα εφαρμογής, με πλέον χαρακτηριστικό την αδυναμία ύπαρξης "πλήρους ανταγωνισμού". Εξ ίσου ουτοπικό μοντέλο, με τον κομουνισμό.
Η "οικονομική ελευθερία" του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, δεν διασφαλίζει τίποτα.

Φυσικά και "κάποιοι θα πρέπει να πληρώσουν" για το κοινωνικό κράτος. Σε μια πρώτη προσέγγιση οι πλέον εύπορες κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να πληρώσουν για την βελτίωση των πλέον αδύναμων. Σε μια δεύτερη προσέγγιση το ζητούμενο είναι η μείωση των ανισοτήτων.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η εξέλιξη της οικονομίας τείνει σε αύξηση των ανισοτήτων. Κάτι που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αν θέλουμε να είμαστε φιλελεύθεροι και όχι νεοφιλελεύθεροι.
Μάλιστα την τελευταία δεκαετία η εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο δείχνει να επιδεινώνεται ταχέως επι τα χείρω.

Αλλά γιατί πρέπει να πληρώσουν οι πλέον εύποροι για το κοινωνικό σύνολο;

Όταν λέμε πρέπει να πληρώνουν για εξομάλυνση των οικονομικών αντιθέσεων, δεν αναφερόμαστε στην επίτευξη μιας εξισωτικής κατάστασης (κάτι ουτοπικό σήμερα, έτσι και αλλιώς) αλλά όσα είναι απαραίτητα για την μείωση των αντιθέσεων στην κοινωνία και την διασφάλιση των πλέον αδυνάτων.

Και πρέπει να το κάνουν γιατί οφείλουν στην κοινωνία την επιτυχία τους, καθόσον εκτός κοινωνίας ούτε οδοντόβουρτσα δεν θα είχαν.

Αλλά και διότι η ίδια η προσωπικότητά τους, σε μεγάλο μέρος είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού περιβάλλοντος που διαμορφώθηκαν. Άρα και η επιτυχία τους οφείλεται στην κοινωνία, όπως και η αποτυχία άλλων.

Επί πλέον το μέρος της προσωπικότητάς τους που δεν οφείλεται στην κοινωνία, είναι προϊόν γονιδίων που εξελίσσονται για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, και τύχης. Και ούτε η τύχη, ούτε τα γονίδια προγόνων είναι ατομικά επιτεύγματα. Ούτε και κάποια Θεία Χάρις μπορεί να θεωρηθεί ατομικό επίτευγμα.

Τα ποιο πάνω που ανέφερα, αποτελούν μεσοπρόθεσμο και όχι βραχυπρόθεσμο στόχο. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή βελτίωση άμεσα, ίσως και ποτέ. Όμως το επόμενο θεμιτό βήμα είναι προς αυτή την κατεύθυνση.

Και δεν είναι "σοσιαλιστικές" υπερβολές. Σε κάποιες οικονομικές αναλύσεις αναγνωρίζονται σαν βασικές προϋποθέσεις ανάπτυξης. Για παράδειγμα το Δ.Ν.Τ. σε έρευνά του αναγνωρίζει πως η ανάπτυξη δεν προέρχεται από συσσωρευμένο κεφάλαιο, αλλά από μικρούς, ειδικά σε περιόδους κρίσης. Ενώ το κοινωνικό κράτος σε πολλές χώρες καπιταλιστικά προοδευμένες όπως η Γερμανία, είναι ισχυρό.

Ειδικότερα οι εξηγήσεις ως προς την συμμετοχή στην προσωπικότητα, του κοινωνικού περιβάλλοντος, των γονιδίων και της τύχης, στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και δεν έχω δει να αμφισβητούνται από κανένα που ξέρει πέντε πράγματα από βιολογία.



User avatar
sceptic
Posts: 145
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

"Οικονομικά εγκλήματα: Ο βασικός μισθός"

Postby sceptic » Thu Oct 05, 2017 12:55 pm

Το πλήρες κείμενο θα το βρει κανείς στην σελίδα:
https://www.eleytheriagora.gr/oikonomik ... s-misthos/

Κάνω ελάχιστες επισημάνσεις σε δύο σημεία που θεώρησα σκόπιμο. Συνολικά το κείμενο έχει πολλά προβλήματα, ώστε να είναι μάλλον ατελέσφορο να ασχοληθεί κανείς αναλυτικά μαζί του.

.........
...........
H αγορά ανεβάζει τις αποδοχές των εργαζομένων


Τα χρήματα τα οποία λαμβάνει ο συγκεκριμένος εργαζόμενος δεν τον καλύπτουν. Η παραγωγικότητά του δεν φαίνεται να χαίρει εκτίμησης από τον εργοδότη του και ψάχνει για ευκαιρίες σε άλλες εργασίες. Εργασία όμως αναζητούν και άλλοι εργοδότες. Ένας εργαζόμενος με παραγωγικότητα τέτοια, που θα αυξήσει τα έσοδα μίας επιχείρησης, είναι δέλεαρ. Βλέποντας την αναντιστοιχία παραγωγικότητας και μισθού, ένας εργοδότης προσεγγίζει τον υπάλληλό μας και του προσφέρει, (ας πούμε) αντί για 5 ευρώ, έξι ευρώ/ώρα. Ο υπάλληλός μας δέχεται οπότε έχει αυξήσει το μισθό του για την παραγωγικότητά του κατά 1 ευρώ, κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στα 20 ευρώ που ήταν η αξία της παραγωγικότητάς του στην άλλη επιχείρηση.

Σε αυτό το σημείο, αυτό που ανεβάζει το μισθό του εργαζομένου, είναι η παραγωγικότητά του σε συνδυασμό με τη ζήτηση, που αυτή προκαλεί για την εργασία του. Με άλλα λόγια ο υπάλληλός μας είναι καλός και εργοδότες τον αναζητούν για να αυξήσουν τα κέρδη του δελεάζοντας τον με καλύτερη πληρωμή. Έχουμε λοιπόν συνδυάσει την παραγωγικότητα με την προσφορά και ζήτηση εργασίας με τον μισθό και την αύξησή του. Ένας άλλος εργοδότης λοιπόν βλέπει αυτή τη διαφορά μισθού/αξίας παραγωγικότητας και προσφέρει παραπάνω χρήματα κ.ο.κ.

Βλέπουμε, ότι εφόσον υπάρχει ανταγωνισμός και εφόσον η παραγωγικότητα του εργαζομένου μένει ίδια ή αυξάνεται, ο μισθός του τείνει να προσεγγίζει την αξία της παραγωγικότητας του, τα 20 ευρώ. Τώρα, τα 20 ευρώ είναι η τιμή ισορροπίας της αγοράς, το απόλυτο equilibrium που φαντάζονται οι κεϋνσιανοί. Το equilibrium είναι καθαρά θεωρητικό κατασκεύασμα, δεν επιτυγχάνεται ποτέ παρά μόνο προσεγγίζεται ατελώς.

Το πρώτο και λογικό ερώτημα που έχει κανείς διαβάζοντας το ποιο πάνω κείμενο, είναι γιατί ο δεύτερος επιχειρηματίας, να μην ψάξει να βρει ένα άλλο εργαζόμενο από το πλήθος των ανέργων, που θα δεχθεί να πληρωθεί και ακόμα λιγότερο;

Το μοντέλο που χρησιμοποιεί ο κύριος Μιχάλης Γκουντής στηρίζεται πρωταρχικά σε μια υπόθεση πολύ αμφίβολη. Την έλλειψη ανεργίας. Η ύπαρξη ανεργίας συμπιέζει τις προσδοκίες των εργαζομένων και διευκολύνει τους εργοδότες να δώσουν μειωμένους μισθούς.

Υπάρχει όμως μια μικρή ομάδα εργαζόμενων που όντως μπορεί να διασφαλίσει καλύτερες συνθήκες αμοιβών, ακόμα και εντός ανεργίας. Εργαζόμενοι με σπάνιες και ιδιαίτερες δεξιότητες. Όμως αυτοί έτσι και αλλιώς θα έχουν μεγαλύτερες απολαβές από τον βασικό μισθό. Ένας εργαζόμενος όμως χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες μπορεί να προσφέρει πάνω κάτω το ίδιο έργο με τους περισσότερους συναδέλφους του.

Η επίδραση του βασικού μισθού

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η κυβέρνηση περνάει νομοσχέδιο που ορίζει ότι ο βασικός μισθός θα είναι τα 25 ευρώ ανά ώρα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η ελάχιστη αξία της παραγωγικότητας του εργαζομένου δεν μπορεί να τιμολογηθεί κάτω από 25 ευρώ. Όμως, πιο πάνω, είδαμε ότι η παραγωγικότητα του εργαζομένου μας άξιζε «μόνο» 20 ευρώ. Στην ουσία, ο βασικός μισθός, δημιούργησε ένα χαντάκι, το οποίο ο εργαζόμενος μας θα πρέπει να υπερβεί, για να αποκτήσει τα χρήματα αυτά. Σε καμία περίπτωση ο βασικός μισθός δεν αύξησε τις αποδοχές του εργαζόμενου μας.

Ωφελημένοι από αυτή τη συγκυρία βγαίνουν οι εργαζόμενοι που για διάφορους λόγους είχαν παραγωγικότητα από 25 ευρώ και άνω και λάμβαναν λιγότερα χρήματα από την αξία της. Αυτοί οι εργαζόμενοι όμως υπερτερούν του δικού μας σε ικανότητες προφανώς. Ο εργοδότης μπορεί να πληρώσει τους άλλους υπαλλήλους του παραπάνω διότι μπορεί ακόμα να βγάλει (έστω και μειωμένο) κέρδος. Ο δικός μας εργαζόμενος, αν δεν καταφέρει να υπερβεί το «χαντάκι», τότε σίγουρα θα χάσει τη δουλειά του καθώς, η διατήρησή του στο πόστο του «βάζει μέσα» τον εργοδότη του. Το όλο φορτίο για την αύξηση του μισθού δεν το επωμίζεται η εταιρεία ή η επιχείρηση, αλλά πλέον αποτελεί άγχος του εργαζομένου.


Το γεγονός είναι ότι υφίσταται ένα "χαντάκι" με τον βασικό μισθό. Όμως αυτό το χαντάκι, ορίζεται στο "ελάχιστο βάθος", που επιτρέπει την διαβίωση του εργαζομένου. Για το σύνολο των επιχειρήσεων που η παραγωγικότητα των εργαζομένων δεν μπορεί να περάσει αυτό το "ελάχιστο βάθος", όντως θα υπάρχει πρόβλημα, γιατί δεν θα μπορούν να συμπιέσουν αρκετά το κόστος τους ώστε να επιβιώσουν, και θα χαθούν και κάποιες θέσεις εργασίας.
Είναι λοιπόν αυτό κακό;
Και ναι, και όχι.
Ας το δούμε και από μια άλλη πλευρά. Αν δεν υπάρχει "χαντάκι" τότε ο επιχειρηματίας, θέλοντας να αυξήσει τα κέρδη του, μια και η μεγιστοποίηση των κερδών είναι αυτονόητος και θεμιτός στόχος, έχει κάθε λόγο να μειώσει τους μισθούς στο έπακρο. Γιατί να δώσει 5 και όχι 2 ευρώ; Και γιατί 2 και όχι 1, αφού θα βρεθεί κόσμος να πάει να δουλέψει και για μισό....
Και αυτό θα το καταφέρει όταν η ανεργία είναι τέτοια, που καθιστά την εργασία περιζήτητη έστω και με αποδοχές πολύ κάτω της αξιοπρεπούς διαβίωσης, ίσως και κάτω και της επιβίωσης. Η ύπαρξη βασικού μισθού λειτουργεί ακριβώς σαν ανάχωμα σε αυτή την περίπτωση. Ανάχωμα σε ένα φαύλο κύκλο μειώσεων.

Μια παρένθεση. Τι γίνεται όμως με τις θέσεις που χάνονται λόγο του ύψους του βασικού μισθού. Το περίεργο είναι ότι υπάρχει λύση. Αναγνωρίζοντας ότι ο επιχειρηματίας αδυνατεί να κάνει προσλήψεις για να λειτουργήσει η επιχείριση, έχει την επιλογή να προχωρήσει σε μια συνεργατική μορφή επιχείρησης, όπου κάποιοι άνθρωποι γίνονται μέτοχοι της προσπάθειας ανάκαμψης.

Συνοψίζοντας. ο βασικός μισθός είναι απαραίτητο ανάχωμα στην υπερβολική συμπίεση των μισθών, κάτω από τα όρια αξιοπρεπούς διαβίωσης, σε περιπτώσεις αξιόλογης ανεργίας. Σε περιπτώσεις που η ανεργία είναι ασήμαντη, ουσιαστικά δεν βοηθά, ούτε εμποδίζει κάτι. Η ύπαρξή του έτσι και αλλιώς είναι χωρίς νόημα.




Return to “Οικονομία”

cron