freeforum.gr

δοκιμαστική λειτουργία - συμβουλές καλόδεχτες

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΧΩΔΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ

G.A.
Posts: 25
Joined: Mon Sep 01, 2014 8:31 pm
Contact:

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΧΩΔΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ

Postby G.A. » Wed Sep 03, 2014 1:56 pm

Τα ποιο κάτω δεν αποτελούν προτροπή για να αντιμετωπίσει κανείς μόνος την ασθένεια την δική του ή κάποιων προσφιλών προσώπων, αλλά να δώσουν σε μερικούς που είναι θύματα παραπληροφόρησης από το ίντερνετ να καταλάβουν ότι η ψυχιατρική δεν αποτελεί μπαμπούλα ή αντιεπιστημονική μεθοδολογία που βλάπτει κατά κανόνα, αλλά αντίθετα μια προσεκτικά δομιμένη επιστημονική μεθοδολογία που αν εφασμοστεί κατάλληλα με την παρακολούθηση ενός ειδικού ιατρού μπορεί να έχει θετικά έως και θεαμτικά αποτελέσματα, ενώ τα τυχόν αρνητικά φαινόμενα που μπορεί να παρατηρηθούν είναι στατιστικά και ποιοτικά πολύ μικρότερα.
====================
Αντιγράφω από την σελίδα http://psycosynthesis.blogspot.gr/searc ... E%BA%CE%AC
Η φαρμακευτική θεραπεία έχει ως ένδειξη το έντονο, παθολογικό άγχος που βιώνει το άτομο ως δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση, ως υποκειμενική εμπειρία φόβου και αγωνίας και μειώνει τη λειτουργικότητά του. Η μεγάλη πρόοδος που συντελέστηκε στα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη της νευροβιολογίας, οδήγησε στην καλύτερη γνώση της βιολογίας του άγχους, βοήθησε στην καλύτερη διαγνωστική ταξινόμηση και στην ανακάλυψη νέων θεραπειών για τις διάφορες κατηγορίες των αγχωδών διαταραχών. Το άγχος και οι αγχώδεις διαταραχές θεραπεύονται

( συμπτωματικά) αποτελεσματικά με ειδικά φάρμακα, που περιλαμβάνουν τα αγχολυτικά, τα αντικαταθλιπτικά και φάρμακα άλλων κατηγοριών.

Η θεραπευτική μεθοδολογία ακολουθεί δύο στρατηγικές :

1) Τη βραχείας διάρκειας θεραπεία, που αποσκοπεί να απαλλάξει τον πάσχοντα από τα συμπτώματα και να τον επαναφέρει στην προηγούμενη λειτουργικότητά του.

2) Τη μακράς διάρκειας θεραπεία, για τη διατήρηση, σε ορισμένες περιπτώσεις, του θεραπευτικού αποτελέσματος και την αποτροπή εκδήλωσης νέου επεισοδίου στο μέλλον.

ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


Πριν από την εφαρμογή φαρμακευτικής θεραπείας θα πρέπει να τίθεται ακριβής διάγνωση και να διευκρινίζεται εάν η αγχώδης συμπτωματολογία είναι δευτεροπαθής, αν δηλαδή οφείλεται σε άλλη ψυχική διαταραχή, όπως κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, χρήση ουσιών ή σε σωματική νόσο, όπως υπερθυρεοειδισμό, αγγειακό εγκεφαλικό σύνδρομο κ. α. Σε αυτές τις περιπτώσεις προτάσσεται η θεραπεία της πρωταρχικής νόσου.

Το ήπιο ή το άγχος που οφείλεται σε ψυχοτραυματικό στρες ή σε κοινά προσωπικά και διαπροσωπικά προβλήματα, αν δεν προσλαμβάνει παθολογικό χαρακτήρα, δεν αποτελεί ένδειξη αγχολυτικής θεραπείας, αλλά και στο παθολογικό άγχος πριν από τη χορήγηση αγχολυτικού θα πρέπει να δοκιμάζεται, όπου είναι δυνατόν, βραχυχρόνια αντιμετώπιση με συμβουλευτική, χειρισμό του στρες, άσκηση ή ψυχοθεραπεία. Το ενδεχόμενο να αποτελεί το άγχος συνοδό σύμπτωμα κατάθλιψης πρέπει να εξετάζεται,ιδίως όταν δεν απαντά ικανοποιητικά στη θεραπεία. Συχνά παρατηρείται στην κλινική πράξη καταθλιπτικοί ασθενείς με συνοδό άγχος να λαμβάνουν βενζοδιαζεπίνες χωρίς παράλληλη αντικαταθλιπτική θεραπεία, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι οι βενζοδιαζεπίνες μπορεί να επιδεινώσουν την καταθλιπτική συμπτωματολογία.

Η κρίση πανικού και η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, που αντιστοιχούν σε παλαιότερες ταξινομήσεις στην αγχώδη νεύρωση, αποτελούν τις δύο κατ’εξοχήν αγχώδεις καταστάσεις που μαζί με το άγχος που συνδέεται με ψυχοτραυματικό συμβάν, απαιτούν άμεση αγχολυτική θεραπεία.

Η βραχείας διάρκειας φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να έχει διάρκεια μέχρι 6 μήνες από την υποχώρηση των συμπτωμάτων και περιλαμβάνει τις βενζοδιαζεπίνες, τις αζαπιρόνες (βουσπιρόνη), τα αντικαταθλιπτικά κ. α.

Βενζοδιαζεπίνες:


Αντιπροσωπεύουν τη θεραπεία εκλογενζοδιαζεπίνεςής για τη συμπτωματική αντιμετώπιση του οξέος άγχους. Η αποτελεσματικότητά τους έχει πιστοποιηθεί με πληθώρα κλινικών μελετών από τη δεκαετία του ’60 τόσο στα ψυχολογικά, όσο και στα σωματικά. Δίνεται έμφαση συχνά στην αλόγιστη χρήση ή την κατάχρησή τους, εντούτοις, έχει διαπιστωθεί ότι μόνο μια μικρή αναλογία (25%) των ασθενών υποβάλλονται σε αγχολυτική θεραπεία, παρά την παρουσία έντονου άγχους που θα απαιτούσε θεραπεία και από αυτούς μόνο 15% συνεχίζουν τη θεραπεία για ικανό χρόνο.


Επιλογή της Βενζοδιαζεπίνης


Όλα τα βενζοδιαζεπινικά παράγωγα έχουν παρόμοιες φαρμακολογικές ιδιότητες και δεν διαφοροποιούνται στο αγχολυτικό τους αποτέλεσμα, αλλά διαφέρουν μεταξύ τους στην κατασταλτική επίδραση, στη φαρμακοδυναμική* δράση και στη φαρμακοκινητική* τους συμπεριφορά στον οργανισμό. Η επιλογή του σκευάσματος θα βασισθεί στην προηγούμενη ανταπόκριση στη θεραπεία και στις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσά τους στην κατασταλτική επίδραση και στην ημιπερίοδο ζωής*.

Π. χ. ο χρόνος ημιζωής της αλπραζολάμης , γνωστής με την εμπορική ονομασία Χanax, είναι 14 ώρες, ενώ ο αντίστοιχος της διαζεπάμης (Stedon), είναι 60 ώρες, και της Βρωμαζεπάμης ( Lexotanil), 20 ώρες.

Οι βενζοδιαζεπίνες μειώνουν το άγχος και την ένταση, προκαλούν υπνηλία και έχουν σε ποικίλο βαθμό μυοχαλαρωτικές και αντισπασμογόνες ιδιότητες. Η υπνωτική τους δράση είναι δοσοεξαρτώμενη και υποχωρεί στην πορεία της θεραπείας, χωρίς αυτή η ανοχή να παρατηρείται και στο αγχολυτικό αποτέλεσμα. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως η διαταραχή της μνήμης και η μειωμένη κινητική συνέργεια, υποχωρούν ομοίως στην πορεία της θεραπείας. Η αλληλεπίδραση με οινόπνευμα σε μικρή ποσότητα δεν είναι αξιόλογη, η υπερβολική όμως χρήση μπορεί να καταστεί επικίνδυνη.

Ενώ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 η διαζεπάμη ήταν η πλέον χρησιμοποιούμενη βενζοδιαζεπίνη και ένα από τα περισσότερα χρησιμοποιούμενα φάρμακα στον κόσμο, από τη δεκαετία του ’80 η αλπραζολάμη και η λοραζεπάμη (Tavor) κυριαρχούν στην συνταγογράφιση. Η διαζεπάμη έχει μακρά διάρκεια δράσης και μπορεί να προκαλέσει αθροιστικά φαινόμενα, όταν χορηγείται σε συχνά διαστήματα ή σε ηλικιωμένους και ηπαττοπαθείς. Έχει ταχεία δράση ως η πλέον λιπόφιλη βενζοδιαζεπίνη. Η αλπραζολάμη έχει βραχεία διάρκεια δράσης και έχει ως πλεονέκτημα να μην προκαλεί αθροιστικά φαινόμενα, μπορούν όμως να εκδηλωθούν παλίνδρομα συμπτώματα άγχους μετά την διακοπή τους. Η λοραζεπάμη δεν παράγει ενεργούς μεταβολίτες, δεν προκαλεί αθροιστικά φαινόμενα και είναι περισσότερο ασφαλής όταν χορηγείται σε ηλικιωμένα άτομα και ηπαττοπαθείς. Τόσο η αλπραζολάμη όσο και και η λοραζεπάμη, λόγω της υψηλης ισχύος τους (μικρός αριθμός mg κατά δόση) και της βραχείας διάρκειας δράσης ( βραχεία ημιπερίοδος ζωής) έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προκαλέσουν εξάρτηση.


Διάρκεια θεραπείας


Στη βραχυχρόνια θεραπεία του άγχους η μακρόχρονη χορήγηση βενζοδιαζεπινών θα πρέπει να αποφεύγεται, λόγω του ενδεχομένου εξάρτησης, επίδρασής τους στο επίπεδο εγρήγορσης και αλληλεπίδρασής τους με άλλα φάρμακα. Γενικά συνιστάται να χορηγούνται για διάστημα μέχρι δύο εβδομάδων σε συνεχή ή σε διακεκομμένη χορήγηση. Η θεραπεία αρχίζει σε μικρές δόσεις που αυξάνονται σταδιακά κάθε λίγες ημέρες μέχρις ότου επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα ή εμφανιστούν ανεπιθύμητες ενέργειες, οπότε η δόση μειώνεται ή αυξάνεται περαιτέρω με βραδύτερο ρυθμό. Ασθενείς με διαλείπουσα αγχώδη συμπτωματολογία που εκλύεται από ψυχοπιεστικές καταστάσεις θα πρέπει να λαμβάνουν διαλείπουσα θεραπεία, ενώ αν η συμπτωματολογία είναι συνεχής, θα πρέπει να ακολουθούν συνεχή θεραπεία π. χ. διάρκειας 4 εβδομάδων, αν και μακρότερης διάρκειας ( μέχρι 6 εβδομάδων) έχει αποδειχθεί αποτελεσματική. Το FDA στις ΗΠΑ έχει καθορίσει ότι η αποτελεσματικότητα των βενζοδιαζεπινών για χρονικό διάστημα πέραν των 4 μηνών δεν έχει πιστοποιηθεί με συστηματικές μελέτες και θα πρέπει να επανεξετάζεται η αναγκαιότητα συνέχισης της θεραπείας. Μετά 4 μήνες ή και λιγότερο θα πρέπει να δοκιμάζεται και η προοδευτική διακοπή της θεραπείας, η οποία θα επανεγκαθίσταται όταν επανεμφανιστεί αγχώδης συμπτωματολογία.


Βουσπιρόνη


Η βουσπιρόνη είναι μη βενζοδιαζεπινικό αγχολυτικό και έχει αποδειχθεί αποτελεσματική στη γενικευμέμη αγχώδη διαταραχή. Αποτελεί την πρωτότυπη ουσία μιας νέας χημικής κατηγορίας ουσιών που ονομάζονται αζαπιρόνες. Ασκούν την αγχολυτική δράση τους ως μερικοί αγωνιστές των 5-ΗΤ1Α υποδοχέων της σεροτονίνης. Η αγωνιστική δράση της στους 5-ΗΤ1Α (αυτοϋποδοχείς) ομαλοποιεί τη σεροτονινεργική νευρομεταβίβαση με αποτέλεσμα αγχολυτική δράση βουσπιρόνη έχει ιδιότητες διαφορετικές από τις βενζοδιαζεπίνες, δεν προκαλεί εξάρτηση, διαταραχές της μνήμης και άλλες γνωσιακές διαταραχές, δεν έχει κατασταλτικές ιδιότητες και δεν αλληλεπιδρά με άλλα φάρμακα. Το αγχολυτικό αποτέλεσμα εμφανίζεται μετά από 1-2 εβδομάδες και το μέγιστο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται μετά 4-5 εβδομάδες θεραπείας. Λόγω της καθυστερημένης εμφάνισης του αποτελέσματος είναι σκόπιμο να συγχορηγείται βενζοδιαζεπίνη για 1-2 εβδομάδες για άμεσο αγχολυτικό αποτέλεσμα. Δεν είναι αποτελεσματική στη διαταραχή πανικού.

Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και ειδικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs).

Από τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά η κλομιπραμίνη (Anafranil) και από τους SSRIs η φλουοξετίνη (Ladose), η φλουβοξαμίνη (Dumyrox), η παροξετίνη (Seroxat) η σιταλοπράμη (Seropram), η εσιταλοπράμη (Cipralex, Χeristar), έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά στη θεραπεία της διαταραχής πανικού και της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής. Σε σύγκριση με τις βενζοδιαζεπίνες έχουν καθυστερημένη απάντηση (2-6 εβδομάδες) και κατά συνέπεια δεν προσφέρονται για άμεση αγχόλυση. Η αντιπανική δράση φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από την αντικαταθλιπτική. Λόγω διάφορων ανεπιθύμητων ενεργειών των τρικυκλικών, οι αναστολείς της επαναπρόσληψης σεροτονίνης πλεονεκτούν σε θεραπευτική χρησιμότητα λόγω καλύτερης αποδοχής. Στην αρχή της θεραπείας της γενικευμένης αγχώδους διαταραχής μπορεί να παρατηρηθεί νευρικότητα, για την οποία οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται ή να χορηγείται προκαταβολικά βανζοδιαζεπίνη ή αναστολείς των β-αδρενεργικών υποδοχέων (π.χ. προπρανολόλη).


Ειδικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης και νοραδρεναλίνης (SNRIs) και άλλα αντικαταθλιπτικά.


Από τα νεότερα αντικαταθλιπτικά, η βενλαφαξίνη (Efexor) και η ντουλοξετίνη (Cymbalta), ειδικoί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης και της νοραδρεναλίνης, με αποδεδειγμένη αντικαταθλιπτική δράση, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά στη διαταραχή πανικού και σε άλλες αγχώδεις διαταραχές, όπως η κοινωνική φοβία και η ΙΨΔ. Τα άλλα νεότερα αντικαταθλιπτικά, όπως τα ειδικά σεροτονινεργικά (νεφαζοδόνη-Nefirel) και τα νοραδρενεργικά και ειδικά σεροτονινεργικά ( μιρταζαπίνη- Remeron), αναμένεται να αποδειχθούν εξ ίσου αποτελεσματικά στη θεραπευτική των αγχωδών διαταραχών.


Β-αδρενεργικοί αναστολείς


Οι αναστολής των β-αδρενεργικών υποδοχέων και κυρίως η προπρανολόλη (Inderal), είναι αποτελεσματικοί στη θεραπεία των συμπτωμάτων από το αυτόνομο νευρικό σύστημα, όπως ταχυκαρδίας, τρόμου και ξηροστομίας που συνοδεύουν κυρίως τη διαταραχή πανικού, τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή και τις φοβικές διαταραχές, χωρίς να είναι αποτελεσματικοί στα ψυχολογικά συμπτώματα του άγχους.


ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


Οι αγχώδεις διαταραχές, ιδίως η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, η διαταραχή πανικού, η ΙΨΔ και οι φοβικές διαταραχές, έχουν συνήθως χρόνια πορεία και η εφαρμογή μακράς, συντηρητικής θεραπείας είναι συχνά απαραίτητη για τη διατήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και την αποτροπή εκδήλωσης νέου επεισοδίου στο μέλλον. Η αναγκαιότητα εφαρμογής συντηρητικής θεραπείας υπαγορεύεται, εκτός από τη χρονίζουσα πορεία τους και από τη συχνή υποτροπή μετά τη διακοπή της βραχείας θεραπείας, την ψυχοκοινωνική και επαγγελματική έκπτωση με αρνητική επίδραση στην ποιότητα ζωής, την ανάπτυξη και άλλων διαταραχών στην εξέλιξή τους ( συννοσυρότητα) καθώς και την αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα της θεραπείας συντήρησης.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΕΚΠΤΩΣΗ:


Οι συνέπειες της μακράς θεραπείας με βενζοδιαζεπίνες περιλαμβάνει μείωση της προσοχής, της ψυχοκινητικής συνέργειας και ετοιμότητας, γνωσιακή έκπτωση με διαταραχές μνήμης και μείωση των ικανοτήτων του ατόμου να ανταποκρίνεται στις καθημερινές του δραστηριότητες. Οι παραπάναω επιδράσεις μπορεί να επηρεάζουν την εγρήγορση και την οδήγηση αυτοκινήτου και να ενισχύονται από τη χρήση οινοπνεύματος.

Εξάρτηση από Βενζοδιαζεπίνες :


Η σωματική εξάρτηση αποτελεί δυνητικό επακόλουθο της μακράς λήψης βενζοδιαζεπινών, με εκδήλωση συμπτωμάτων στέρησης μετά τη διακοπή τους. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει προϋπάρχοντα συμπτώματα άγχους καθώς και νέα συμπτώματα, όπως αγχώδη διάθεση, νευρικότητα, αϋπνία, ένταση, ανησυχία, ναυτία, υπερακουσία, λήθαργο κ.α.. Το στερητικό σύνδρομο εμφανίζεται μετά 6-12 ώρες με τα βραχείας διάρκειας δράσης σκευάσματα ( αλπραζολάμη, λοραζεπάμη) και μετά 24-36 ώρες με τα μακράς δράσης σκευάσματα, φθάνει στη μέγιστη ένταση μετά 2-4 ημέρες και υποχωρεί ματέ 1-3 εβδομάδες. Αναπτύσσεται κατά το πλείστον μετά 4 και πλέον μήνες συνεχούς λήψης.


Αντικαταθλιπτικά:


Κατά τη μακρά χορήγηση τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών περίπου 1/3 των ασθενών δεν ανέχονται και διακόπτουν πρόωρα τη θεραπεία, λόγω νευρικότητας, ορθοστατικής υπότασης και αλλεργικών αντιδράσεων και άλλων συμπτωμάτων. Η απότομη διακοπή των τρικυκλικών και των SSRIs προκαλεί το σύνδρομο απόσυρσης, κυρίως με τη μορφή παλίνδρομων συμπτωμάτων, όπως τρόμου, ναυτίας, κεφαλαλγίας, αϋπνίας κ.α. και για τούτο απαιτείται βραδεία και προοδευτική διακοπή.



Return to “Ψυχολογία-ψυχιατρική”