freeforum.gr

δοκιμαστική λειτουργία - συμβουλές καλόδεχτες

Τι ονομάζουμε νεοφιλελευθερισμό και που διαφέρει από τον φιλελευθερισμό.

User avatar
sceptic_st
Posts: 219
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Τι θα θεωρούσατε σκόπιμο να μετρά ένας δείκτης οικονομικής ελευθερίας κατά τον φιλελευθερισμό;

Postby sceptic_st » Tue Dec 12, 2017 8:06 pm

Πιθανά θα έχετε διαβάσει για τον περίφημο δείκτη οικονομικής ελευθερίας. Και πόσο πίσω είναι η Ελλάδα σε αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι ο δείκτης αυτός μετρά κάποια μορφή οικονομικής ελευθερίας, αλλά μια οικονομική ελευθερία προσαρμοσμένη σε ένα συγκεκριμένο ιδανικό μοντέλο.
Το νεοφιλελεύθερο κατά την προσωπική μου γνώμη.

Αναρωτιόμουν λοιπόν αν δεχθούμε ότι στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον θα ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, όπου ο πλουτισμός και η ιδιωτική επιχειρηματικότητα είναι θεμιτά, ποια στοιχεία θα έπρεπε να αξιολογεί ένας δείκτης προσαρμοσμένος στην φιλελεύθερη και όχι στην νεοφιλελεύθερη λογική.

Μην ανησυχείτε αν κάποιος επί μέρους δείκτης που θα θεωρούσατε σημαντικό, δεν είναι μετρήσιμος. Η λογική προσέγγιση ενδιαφέρει.
Άλλωστε και ο υπάρχον δείκτης οικονομικής ελευθερίας, εμπεριέχει δείκτη που δεν είναι μετρήσιμος αλλά υποθετικός....
-------------------------

Να δώσω ένα παράδειγμα, για να γίνει καλύτερα κατανοητό αυτό που λέω.
Το μοντέλο της "ελεύθερης αγοράς" έχει κάποιες προϋποθέσεις για να δουλέψει, κάποιες άμεσα απαιτητές και κάποιες έμμεσα αναγκαίες.
Μια από τις πλέον γνωστές, είναι η ύπαρξη ισχυρού ανταγωνισμού και κατά προτίμηση "πλήρους ανταγωνισμού". Το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ελευθερίας αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξη ανταγωνισμού. Ένα όμως φιλελεύθερο μοντέλο θα απαιτούσε την αξιολόγηση του.

Επειδή πολλοί φίλοι θεωρούν πως ο καπιταλισμός είναι ένας (και πιθανά έχουν δίκιο), να σημειώσω ότι και ένας να είναι, υπάρχουν διαφορές ανάλογα με το εξελικτικό στάδιό του που ζεις. Διαφορές αρκετά σημαντικές.
---------------------

Τι θα θεωρούσατε σκόπιμο να μετρά ένας δείκτης οικονομικής ελευθερίας κατά τον φιλελευθερισμό; Και όχι κατά τον νεοφιλελευθερισμό....

1. Ανταγωνισμό. Το ζητούμενο είναι ο "πλήρης ανταγωνισμός", αλλά μια και είναι στην πράξη αδύνατο να επιτευχθεί, τον βαθμό που τον πλησιάζει.
2. Ανεργία. Τόσο γιατί η ανεργία αποτελεί δομικά μειωμένη αξιοποίηση πόρων, που είναι ζητούμενο στην ελεύθερη αγορά, όσο και γιατί δεν διασφαλίζει ισότιμη συνδιαλλαγή ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο.
3. Διασφάλιση ισότιμης ανάπτυξης της προσωπικότητας. Θεμελιώδες ζητούμενο για την μεγιστοποίηση της αξιοποίησης των πόρων, αλλά και για την κατά το δυνατόν δημοκρατικότερη κοινωνία.
4. Ισότιμες ευκαιρίες εξέλιξης. Η μεγιστοποίηση της αξιοποίησης των πόρων απαιτεί να προωθείται ο πλέον ικανός και όχι ο γιος κάποιου που έχει κάποια μορφή εξουσίας.
5. Προστασία του οικοσυστήματος και αειφόρο ανάπτυξη. Δεν νοείται να μην φροντίζουμε την διαχρονική ισορροπία του οικοσυστήματος.
6. Προστασία εργαζομένων. Η επιχειρηματικότητα δεν είναι θεμιτό να λαμβάνει χώρα σε βάρος της υγείας ψυχικής και σωματικής των εργαζομένων.
7. Υγεία κοινωνικού συνόλου. Αν δεν υπάρχει διασφάλιση της υγείας στο μέτρο που η τεχνολογία επιτρέπει, η οικονομική ελευθερία είναι ψευδεπίγραφη.
Βαθμός ανισότητας. Η οικονομική ελευθερία επιτρέπει την ανισότητα αλλά όταν η ανισότητα καταλήγει προκλητική, σημαίνει οτι το σύστημα δεν δουλεύει καλά.
8. Κρατικός ή κοινωνικός έλεγχος σε φυσικά μονοπώλια. Όπου δεν υφίσταται ικανός ανταγωνισμός δεν υφίσταται εξ ορισμού ελεύθερη αγορά. Και ειδικά στις περιπτώσεις αγαθών με ανελαστική ζήτηση, η ιδιωτική διαχείριση που στοχεύει στην μεγιστοποίηση του κέρδους, είναι δομικά ενάντια στο κοινωνικό σύνολο.
9. Περιοριστικοί κανόνες για τον "μονοπωλιακό ανταγωνισμό". Δηλαδή τις περιπτώσεις που μια επιχείρηση αποκτά συγκριτικό πλεονέκτημα παράγοντας ένα προϊόν που δεν μπορεί να παράγει άλλος, για παράδειγμα λόγο μιας τεχνολογικής καινοτομίας. Η καινοτομία πρέπει να ανταμείβεται αλλά χωρίς να δημιουργεί στρέβλωση στον ανταγωνισμό.

Image



User avatar
sceptic_st
Posts: 219
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Αξία εργασίας και αγορές. Τα παραμύθια διδάσκουν.

Postby sceptic_st » Tue Dec 19, 2017 10:39 am

Η αγορά είναι ο μόνος αξιόπιστος και αντικειμενικός τρόπος να καθοριστεί η αξία της εργασίας κάποιου.
Θα το έχετε ακούσει σε διάφορες εκδοχές. Κυρίως στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης συλλογιστικής.
Πριν πάρω θέση σε αυτό το θέμα θα ήθελα να σας πω μια ιστοριούλα που μας λέγανε τα πολύ παλιά χρόνια οι γονείς μας.

Κάποτε λοιπόν αποφάσισαν τα όργανα του σώματος του ανθρώπου να ανακηρύξουν τον βασιλιά τους. Εγώ σκέφτομαι και αποφασίζω έλεγε το κεφάλι, εγώ σας στέλνω αίμα, έλεγε η καρδιά, εμείς κάνουμε πράξη ότι θέλετε τα χέρια, και εμείς σαν πάμε παντού τα πόδια. Και άκρη πουθενά...
Τότε πετάχτηκε και ο απευθυσμένο, και λέει, εγώ πρέπει να είμαι ο βασιλιάς σας.
Άσε ρε, του την έπεσαν όλοι οι άλλοι, που θα κάνουμε τον κώλο βασιλιά.
Θύμωσε και ο απευθυσμένο και ξεκίνησε απεργία.
Τρεις μέρες δεν προβληματίστηκαν τα άλλα όργανα.
Εκεί στην πέμπτη μέρα ζορίστηκαν αρκετά.
Στις δυο βδομάδες παραδόθηκαν χωρίς όρους.
Και έτσι ο απευθυσμένο έγινε βασιλιάς.
74nldlqd.jpg
74nldlqd.jpg (44.52 KiB) Viewed 982 times
Η Ιστοριούλα που μας λέγανε, είχε στόχο να επισημάνει πως σε μια κοινωνία και τα ποιο καταφρονημένα μέλη έχουν αξία. Οπότε να μην υποτιμάμε τους σκουπιδιάρηδες ακόμα και αν γίνουμε γιατροί.
Η ουσία που σχετίζεται με το θέμα μας, είναι πως σε μια κοινωνία, όντως όλα τα μέλη, ακόμα και αυτά που κάνουν τις ποιο υποτιμημένες εργασίας, μπορεί να είναι αναγκαία για την λειτουργία της. Η δε αξία της προσφοράς τους δεν νοείται να υπολογίζεται αντικειμενικά μέσω της συγκυριακής εκτίμησης που σε μια περίοδο έχει το σύνολο για την προσφορά αυτή. Η αγορά λοιπόν δεν αξιολογεί την αξία της εργασίας, αλλά την εικόνα που έχει το σύνολο για αυτήν. Εικόνα που δεν μπορεί να λαμβάνει υπόψη όλα τα δεδομένα.

Όμως η αντίρρηση που θέτει ο κάθε νεοφιλελεύθερος είναι πως ενώ μια δουλειά μπορεί να την κάνει ο καθένας, δεν μπορεί ο καθένας να κάνει μια εργασία με μεγάλες απαιτήσεις ικανότητας.
Εν μέρη έχουν δίκιο. Όμως...

Μια φορά και ένα καιρό μια μάγισσα άρπαξε δυο νεογέννητα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το αγόρι το μεγάλωσε κανονίζοντας να βγαίνει έξω μόνο όταν ο ήλιος ήταν λαμπερός και τις άλλες ώρες να κοιμάται, και το κορίτσι αφήνοντάς το να βγαίνει έξω μόνο νύχτα.
Έτσι το ένα παιδί γνώριζε μόνο το φως και το έλεγε Ηλιογέννητο και το άλλο μόνο την νύχτα και το έλεγε Αστερόφωτη.
Κάποτε όμως η Αστερόφωτη έπεσε σε μια παγίδα που είχε στήσει ο Ηλιογέννητος που ήταν κυνηγός. Και έτσι δεν μπόρεσε να πάει στο σπίτι, και ξέμεινε την μέρα έξω. Όταν βγήκε ο ήλιος τρόμαξε και έκρυψε το κεφάλι της στα χέρια γιατί το φως την τύφλωνε και την πόναγε. Όμως λίγο αργότερα την βρήκε ο Ηλιογέννητος. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγε για το μεγάλο άστρο που την τρέλαινε, αλλά την πήρε αγκαλιά και την κράτησε εκεί παρηγορώντας την μέχρι που βράδιασε. Τότε όμως τρόμος τον κατέλαβε μεγάλος γιατί δεν είχε ποτέ γνωρίσει το σκοτάδι. Ενώ η Αστερόφωτη άνοιξε τα μάτια και χαρούμενη που έβλεπε πάλι με το φως των αστεριών, αγκάλιασε τον Ηλιογέννητο και τον φρόντισε.
Και σιγά σιγά έμαθε ο Ηλιόφωτος την νύχτα και η Αστερόφωτη την μέρα και τα αγάπησαν...

Συνήθως ξεχνάμε πως η κοινωνία έχει καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη του ατόμου. Έτσι το ότι κάποιος γίνεται γιατρός και κάποιος ανειδίκευτος εργάτης, ότι κάποιος φοβάται και την σκιά του και κάποιος ρισκάρει, δεν είναι χαρακτηριστικά απαραίτητα σύμφυτα με το άτομο, αλλά καλλιεργούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το περιβάλλον που αναπτύσσεται ο άνθρωπος. Δεν είναι λοιπόν άμοιρη η κοινωνία για την επιτυχία κάποιου, ούτε για την αποτυχία άλλου. Είναι λοιπόν ένα είδος στρέβλωσης της πραγματικότητας να αποδίδουμε υπέρμετρη αξία στην σπανιότητα ενός επιθυμητού χαρακτηριστικού.
Έστω και αν στα πλαίσια της σημερινής εξέλιξης της κοινωνίας η ανισότητα (ανεξάρτητα από τις ανάγκες του ατόμου) είναι αποδεκτή, το αίτημα για περιορισμό της υπέρμετρης ανισότητας είναι απόλυτα θεμιτό. Τόσο για την διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και των συμφερόντων του συνόλου, που η κοινωνία πρέπει να μεριμνά, όσο και λόγο της ουσιαστικής συμμετοχής της κοινωνίας στην επιτυχία και αποτυχία των μελών της.



User avatar
sceptic_st
Posts: 219
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Αξία εργασίας και αγορές. Τα παραμύθια διδάσκουν. (2)

Postby sceptic_st » Fri Jan 26, 2018 5:34 pm

Μια φορά και ένα καιρό, ένας Βουσμάνος έκλεψε ένα αρνί από ένα πάμπλουτο γαιοκτήμονα που είχε και ένα οριχείο διαμαντιών κάπου στην Αφρική.
Τον συνέλαβαν και για τιμωρία αποφάσισαν να του κόψουν τα χέρια. Επειδή όμως ο πλούσιος της ιστορίας μας, ήταν μεγαλόψυχος και δεν ήθελε να πεθάνει ο βουσμάνος αλλά να τον έχει για παράδειγμα, τον έβαλε σε ένα αεροπλάνο φρουρούμενο και παρέα με τον ίδιον και την γκόμενά του, ξεκίνησαν για ένα κοντινό νοσοκομείο που θα φρόντιζαν τον κουλό....

Αλλά το έφερε η κακή τύχη και πέσανε σε θύελλα και γκρεμίστηκε το αεροπλάνο κάπου στην ζούγκλα. Και επέζησε ο Βουσμάνος, ο πλούσιος και η γκόμενά του. Ο Βουσμάνος λοιπόν βρήκε φαγητό, έφτιαξε ένα κατάλυμα και φρόντισε τις πληγές της γκόμενας. Την οποία και φυστίκωσε σε λίγες μέρες. Ο πλούσιος αφού έφαγε τα πατατάκια και τέλειωσε το εμφιαλωμένο νερό και τις μπύρες, ψοφολόγησε ανίκανος να παράγει το οτιδήποτε.

Συνοπτικά. Η παραγωγική ικανότητα του πλούσιου στηρίζεται στην κοινωνία. Εκτός αυτής είναι ποιο ανίκανος να επιβιώσει από τον πλέον υπανάπτυκτο τεχνολογικά άνθρωπο.
Για κάποιον όμως μεταφυσικό λόγο, οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν πως ο πλούτος είναι, ή μπορεί να είναι, ατομικό επίτευγμα.



User avatar
sceptic_st
Posts: 219
Joined: Wed May 07, 2014 10:57 am

Το ποιο σύντομο ανέκδοτο

Postby sceptic_st » Thu Jul 05, 2018 9:32 am

Οι νεοφιλελεύθεροι θεωρούν πως οι αριστεροί δεν διαθέτουν ικανοποιητικά μοντέλα και κυρίως ικανότητα να κατανοήσουν την φύση της οικονομίας και να προτείνουν λειτουργικές λύσεις. Κυρίως δε οι αριστεροί με μαρξιστική κουλτούρα (ίσως γιατί θεωρούν τον Μαρξ μέγα κομπογιαννίτη).
Οπότε κάποιες φορές θα σας αναφέρουν την έκφραση:
"Μαρξιστής οικονομολόγος" σαν ένα ανέκδοτο με δύο μόνο λέξεις.
Και μάλλον έχουν δίκιο. Έχουν δίκιο γιατί υπάρχει ένα ακόμα ποιο σύντομο ανέκδοτο:
"Οικονομολόγος".
Με μια μόνη λέξη...

Βλέπετε η "επιστήμη" της οικονομίας μαστίζεται από ένα πρόβλημα. Αδυνατεί να κάνει σωστές προβλέψεις σε βάθος χρόνου. Ακόμα και οι βραχυπρόθεσμες μπορεί να πέσουν πολύ έξω. Για τις μακροπρόθεσμες, το να ρωτήσουμε της καφετζού της γειτονιάς είναι ποιο σοβαρή προσέγγιση. Στην πραγματικότητα όλες οι προβλέψεις που βγαίνουν σωστές στηρίζονται σε στατιστικά μοντέλα και υποθέσεις που έχουν πρακτική εφαρμογή σε μικρό βάθος χρόνου, σε μεγαλύτερο η τυχόν συμφωνία της πραγματικότητας με τις προβλέψεις, εξαρτάται από μια συνεχή διαδικασία διορθωτικών επεμβάσεων. Ότι δηλαδή είναι το κόκκινο πανί για τους νεοφιλελέδες.
Γενικότερα όμως, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, οι οικονομικές προβλέψεις θα έπρεπε να εκλαμβάνονται σαν ασαφείς υποθέσεις.




Return to “Οικονομία”

cron